توضیحات
دانلود رمان رقصنده درد نوشته نویسنده پریا عباسی pdf بدون سانسور
عنوان اثر: رقصنده درد
پدید آورنده: پریا عباسی
زبان نگارش: فارسی
شمارگان صفحات: ۸۶۶
معرفی رمان رقصنده درد
«رقصندهی درد» روایتی تکاندهنده از زندگی آیه است؛ دختری که در نوجوانی قربانی حادثهای شد و سالها سکوت کرد. سرنوشت او را به بازیای پر از دروغ میکشاند، اما امروز، در آستانهی عشق قرار دارد.روایتی پر از رنج، امید و پرسشی بزرگ: آیا زنان این سرزمین همانگونه که هستند، دوست داشته میشوند؟
بخشی از رمان رقصنده درد
دستی به موهای صافش کشید و یقه ی مرتبش را مرتب تر کردو بسمتم آمد. هنوز کلید خوب جا نیفتاده بود که صدایش را شنیدم. از درماندگی چشمی بر هم زدم و بطرفش برگشتم. احوالپرسی گرمی با من کرد و من حال مادرش را پرسیدم در عروسی خواهر زاده ی دایی مادر عروس زن چاق و فربه ی کوتاه قدی در قسمت زنانه از میان جمعیت دختران در حال رقص خودش را به مادرم رساند و آدرسمان را برای امر خیر جویا شد. هنوز نگاه خریدارانه اش برایم زنده است. صدایش را شنیدم: منو دایی فرستاده آیه خانوم… برای اون قضیه. دایی، مرد خداشناس و لوتی مسلکی که از هر فامیل نمایی برای من و خانواده ام فامیل تر بود. همان وقتی که همه بخاطر پدر ما را ترک گرفت و یا علی گویان تا همین امروز کرده بودند دستمان را گرفت پشتیبانمان بود.که اتفاق افتاد: من یه جواب درست و حسابی میخوام نه بهونه نه پیچوندن. نگاهی به جوانک لاغر اندام روبرویم انداختم طی چند ماه گذشته،
دوبار به خواستگاریم آمده بود و هر دوبار جواب من منفی بود. نه تنها به او که به تمام خواستگارانم من محکوم بودم به تنهایی در تقدیر من نیامده بود که مثل دیگر دختران به معیارهایم فکر کنم و خواستگارانم را بسنجم و انتخاب کنم. تقدیر من و امثال من در این سرزمین حسرت بودو درد. هنوز نوجوان بودم که این را فهمیدم. اخم ریزی به ابروانم دادم: من جوابتونو همون چند ماه قبل دادم به دایی هم گفتم. کمی این پا و آن پا کرد انگار حرفش را مزه مزه میکرد و مردد بود که بگویید یا نه وقتی نگاه منتظرم را دید به حرف آمد: من میدونم آیه خانم اون حرفایی که به داییم زدید راست نیس بخاطر پیچوندنه واسه اینه که دست از سرتون بردارم ولی بخدا آیه خانم من مزاحم نیستم…. من…و سفید میشد ولی و بصورتش نگاه میکردم که با ادای جملات سرخ من دیگر صدایی نمیشنیدم من پرتاب شده بودم به چند ماه پیش روی تخت چوبی روبروی حوض حیاط پشتی کوچک خانه که مغموم روبروی دایی نشسته بودم.
آنقدر انگهای آبکی به خواستگارانم زده بودم و یکی یکی را جواب داده بودم که صدای مادر در آمد و متوسل به دایی شد. آن روز دایی به خانه ی ما آمده بود که اتمام حجت کند. روی تخت دست روی زانو گذاشته بود و طبق عادت تسبیح شاه مقصودش را دور میزد.کت سیاهش روی شانه هایش بود و کلاه شاپوریش را کناری گذاشته بود. و خیره ی استکان کمر باریک چایی اش بود.ـدردت چیه دختر؟ گفتیم درس بخون برو دانشگاه گفتی درس اخه گرونه، نمیکشم دوس ندارم عاشق خیاطیم، میگیم شروع کن میگی کخه، نمیخوام.هر نه نه مرده ای پا پیش میزاره به انگ میچسبونی بش و هری یه ذره بفکر این مادر پیرت باش تا کی قراره جور شماهارو بکشه؟ دردت چیه تو بگو من میشنوفم. سرم پایین بود و طاقت زل زدن در چشمان مردش را نداشم برو بر و راست راست دروغ بگویم چاره ای دیگر نداشتم من مجبور بودم تقدیر من جوری رقم خورده بود که در نوجوانی روح زنانه ام مرده بود و صدایش را کسی نشنیده بود.
