دانلود رمان صدایم بزن مجنون

توضیحات

دانلود رمان صدایم بزن مجنون نوشته نویسنده مهسا حسینی pdf بدون سانسور

عنوان اثر: صدایم بزن مجنون

پدید آورنده: مهسا حسینی

زبان نگارش: فارسی

شمارگان صفحات: 2186

معرفی رمان صدایم بزن مجنون

لیلی، پرورش‌یافته‌ی ناز و نوازگری‌های خاندان برزین‌مهر، یک‌باره خود را در صحنه‌ای از زندگی می‌یابد که نقش اصلی آن را نه برای خود، که برای دشمنش بازی می‌کند، بی‌آنکه آغاز این نمایش را به خاطر آورد. اکنون و در میانۀ جست‌وجو برای یافتن حقیقت، طعم تلخ دروغ را بر زبان همگان می‌چشد. بیش از همه، از زبان کسی که مدعی است دیگر هیچ اثری از دشمنی میانشان باقی نمانده است.

بخشی از رمان صدایم بزن مجنون

جرعه ای از نوشیدنی اش خورد نگاهش به ورودی سالن افتاد که میان سیاهی و تاریکی اش چهره ای آشنا را دید. قبل از اینکه حرفی بزند صدای تیام به گوشش رسید- حلال زاده است انگار نگاه پسرها او را نشانه رفت که با قدم هایی آرام سمتشان می آمد. دخترها پشتشان به نقطه ای بود که نیک از آن وارد میشد. صدای لیلی که متوجه حرف تیام نشده بود به گوششان رسید قدرت برزین مهر و افشار به صد تا اعتصام می چربه اگه بخوایم خیلی راحت ضربه فنی میشه نیک درست پشت سر اندام کشیده ی لیلی ایستاد نگاهی از بالا فیلم دخترک 170 سانتی انداخت نسبت به دخترها قد بلند محسوب میشد اما نه برای نیک که درست 28 سانت از او بلندتر بود! -کسی اینجا صدای جیک جیک میشنوه؟ لیلی با صدای پر تمسخر نیک سر به عقب چرخانه و نگاهش به صورت کشیده و گندمی اش افتاد با آن چشم های مشکی که حتی میان تاریکی سالن هم برقی از شرارت داشت خیره نگاهش میکرد.

قبل از اینکه بتواند چیزی بگوید صدای آبان به گوشش رسید: عادت داری جایی که دعوت نیستی بری؟نیک بدون اینکه به خودش زحمت بدهد و نگاهی خرج چشم های لیلی که او را می پایید کند گفت: مهمونیت ارزونی خودت به خاطر برادرم اینجام جمعشان را دور زد و خودش و عطر لعنتی چرم و چوبش را از شامه ی تیز لیلی دور کرد سمت نیکزاد رفت و دستی دور شانه اش انداخت و عملا خودش را بین دایره ی صمیمیشان جا کرد. نیکزاد چشم غره ای به برادرش رفت و گفت: نیازی به پرستار ندارم. نیک جام نوشیدنی را از دست برادرش گرفت و یک نفس سر کشید در همان حال گفت: البته که نداری فقط اینجام که حواسم به زهرماری خوردنت باشه. نیکزاد نفسش را کلافه بیرون فرستاد و دست هایش را توی جیب شلوار فرو برد. دو سالی از نیک کوچکتر بود و از نظر ظاهر شباهت زیادی به مادرش داشت.موهای خرمایی و پوستی سفید که اصلا شباهتی به موهای مشکی و پوست گندمی نیک نداشت.

چشم هایش هم همیشه مهربان بود برخلاف نگاه نیک که انگار هر لحظه آماده ی جنگیدن بود این را لیلی همیشه با تمام وجود احساس کرده بود. همان لحظه لیانا هم به جمعشان اضافه شد کم سن و سال ترین عضو گروه 9 نفره شان که همیشه لبخند به لب داشت و انگار که هیچ چیز ممکن نبود حال خوش همیشگی اش را خراب کند.درست برخلاف خواهرش لیلی که گاهی زیاد از حد بدخلق میشد. البته که باعث و بانی آن بدخلقی احتمالا یا حرفهای نیک بود، یا کارهایش و یا حتی آمدن نامش چجوری میتونید مهمونی بگیرید و به من نگید؟ قبل از هر کسی لیلی جواب داد: شاید به خاطر اینه که هنوز چند ماه مونده تا 18 ساله بشی اینجا چیکار میکنی؟ چطوری اومدی؟ شانه ای بالا انداخت و گفت: من بچه نیستم که مدام دکم میکنید. در ضمن با راننده ی بابا اومدم. _همین الان برمیگردی. -مگه دیوونم این جمع فوق العاده رو ول کنم و برگردم خونه؟