توضیحات
دانلود کتاب ذهن نا آرام نوشته نویسنده هادی بیگدلی pdf بدون سانسور
عنوان اثر: ذهن نا آرام
پدید آورنده: هادی بیگدلی
زبان نگارش: فارسی
سال نخستین انتشار: تیر 1404
شمارگان صفحات : 106
معرفی کتاب ذهن نا آرام
عقل جزئی انسان در انباشت ورودیهای ذهن شکل میگیرد و هدایت ارگانسیم را در دست میگیرد. با توجه به عدم کنترل ورودیها آن هم بدلیل عدم شناخت از تاثیر گذاری هر آنچه که بر ذهن میرود بر شکل گیری عقل جزئی – تعارضات متعددی در بین ورودیها شکل میگیرد که در اثر بی توجهی به این تعارضات در طول زمان به یک بحران یا کلاف ذهنی تبدیل میشود. در این حالت دو راه پیش روی ارگانسیم گشوده میشود؛ یکی شناخت تک تک بدستکورها و پاک کردن یکی یکی آنها، و دوم اینکه پاک کردن کلی ذهن و یا به اصطلاح رفرش کردن آن. نویسنده اعتقاد بر این دارد که نمیتوان با پاک کردن تک تک بدسکتورها پردازشگر ذهن را سر و سامان دهیم بلکه باید تا آنجایی که میتوانیم به بهم ریختگی ذهنمان آگاه شویم تا آماده شویم برای حادثه بزرگ پاک سازی ذهن. از نظر نویسنده مطالعه یکی از ابزارهای قدرتمندی است برای آرام کردن ذهن. چنانچه جنس این مطالعه از جنس شناخت زوایای مختلف ذهن باشد با یک تیر دو نشان میزنیم هم ذهنمان را آرام میکنیم و هم اینکه خواسته و ناخواسته آماده رهایی از دانستگی هایمان شویم
خلاصه کتاب ذهن نا آرام
ذهن با قابلیت ثبت ورودیها – حتی پردازشـهای خـودش – هماننـد دیگـر
اعضای بدن وظیفه حفظ و صیانت ارگانیسـم را بـر عهـده دارد ، بطوریکـه در
مواقع لزوم بنا به نیاز گشوده شده پیش روی ارگانیسم از دانسته های حافظـه
جهت رفع مشکل حاصله بهره می برد. چنانچـه بـه هـر یـک از اعضـای بـدن
آسیبی برسد ذهن به کمک آن عضو آسیب دیده می شتابد و بـا بهرمنـدی از
دانسته هایش بهترین پردازش را انجـام داده چنـد سـیگنال خروجـی ارسـال
می کند که منتج به تصمیم و نهایتا وقوع فعل می شود. حال اگر خـود ذهـن
آسیب ببیند و از عملکرد صحیح باز بماند چه می شود؟ مسئول رفع و رجـوع
عیوب ذهن کدام عضو است؟ آیا ذهن نیز همانند سایر اعضا بیمار مـی شـود؟
تشخیص بیماری ذهن بر عهده کدام عضو بدن است؟ آیا ذهن می تواند ضمن
پرداختن به سایر اعضا به خود نیز بپردازد؟ پرداختن ذهن به خـودش بـه چـه
معناست؟ ذهن مگر چه چیزی دارد که به آنها بپردازد؟
پر ظرفیت ترین حافظه ، حافظه ذهن است به گونه ای که از بـدو تولـد تـا
انتهای حیات آدمی به همراه اوست و با ثبت لحظه به لحظه وقایع ، می توانـد
لوح فشرده خوبی برای داوری در رابطـه بـا اعمـال ، رفتـار ، کـردار ، افکـار و
نیت ها باشد. اگر ذهن مغرضانه به محتویات خودش نگـاه نکنـد و نسـبت بـه
داشته هایش تعصب نداشته باشد ، می تواند تمام زوایای درون خـودش را بـه
روشنی ببیند و در صدد رفع ایراداتش برآید.
ذهن بعنوان یک پردازشگر مرکزی بسیار قدرتمند قابلیت خـود ترمیمـی را
نیز دارد. اگر پردازشهای ذهـن(تعقـل) عملکـردی صـحیح داشـته باشـد ، در
می یابد که نتایج بعضی از دانسته ها منفی بوده و آثار سوئی را برای ارگانیسم
در پی دارد ، بنابراین سعی بر ممانعت از تجلی افکار اشتباه خواهـد نمـود کـه
نتیجه اش جایگزینی دانسـته هـای صـحیح خواهـد بـود (جـایگزینی زمـانی
حاصل می شود که درک حسی اشتباه به اوج خود برسد).
پس از آنکه بخش خود ترمیمی ذهن در اثر آگـاهی بـر قابلیتهـای خـودش
فعال می شود در می یابد که چند دانسته یا فکر اصلی غلط ؛ عامل تمام جهل
ها ، خودفریبها و تاریکیهاست :
- تعبیر و تفسیر ذهنی
- مقایسه
- خشم و نفرت
- ملامت
- انتزاعی اندیشی
تعبیر و تفسیر ذهنی : ذهن عادت کرده بـه اینکـه بـر روی هـر اتفـاق
واقعی بر چسـب ذهنـی و فکـری بچسـباند ، بطوریکـه بلافاصـله پـس از
مشاهده رویـدادی سـریعا شـروع بـه تعبیـر و تفسـیر مـی کنـد ، تعبیـر
وتفسیری که خودش دوست دارد. تعبیر و تفسیری که خاص همان قالـب
حاکم بر ذهن است. این حرکت ذهن فرو رفتن در خیال را در پی خواهـد
داشت که هیچ ضرورتی هم بر آن وجود ندارد و اصلا جـزو وظـایف ذهـن
نمی باشد. ذهن باید کیفیت گیرندگی واقعیتها را داشته باشد نه اینکه بـر
چسبی بر حقایق بزند و سپس در خود ثبت کند.
مقایسه : ذهن عادت کرده به اینکه همه چیـز را بـا هـم مقایسـه کنـد ،
حتی محتویات خودش را (“من”) نیز با دیگران مقایسه می کند بطوریکـه
کیفیت مقایسه گری ذهن جـزو همیشـگی حرکـت ذهـن شـده و ضـمن
تشویش و ناآرام کردن خودش ، عاملی شده بـرای خلـق اضـداد ذهنـی ،
خوبی در مقابل بدی ، حقارت در مقابـل تشـخص ، بـا عرضـه در مقابـل
بی عرضه ، زرنگی در مقابل تنبلی و الی ماشااالله.
خشم و نفرت : تا زمانیکه ذهـن کیفیـت مقایسـه گـری را دارد ، خشـم
ورزیدن و نفرت داشتن نسبت به سایرین جـزو همیشـگی حرکـت ذهـن
خواهد بود با این حربه که ذهن در راستای خود فـریبیش ، بـا توسـل بـه
بعضی از نمایشات و فریب ها مانع از هویدا شدن خشم می گردد.
ذهن در حالت خشم ورزیدن و کوباندن خود تصور می کند که ضربه ها را
به عامل بیرونی وارد می کند در حالیکه تنها خود را نا آرام کرده است.
ملامت : بدلیل حاکمیت “من “های مختلف و متضاد ، ذهـن بـه خواسـته
هر کدام از آنها عمل کند “من” دیگر معترض خواهد شد و باید پاسخگوی
“من”های مخالف نیز باشد ، از این رو ذهن همیشه عمل انجام شده را بـه
نحوی ملامت خواهد کرد ، زیرا بالاخره “منی” پیدا خواهد شد که مخـالف
آن عمل باشد. یک ذهن ملامت آلود ، کیفیت ملامت را همیشـه خواهـد
داشت ، مهم این نیست که فعلی را به خوبی انجام بدهد یا ندهد ، در هـر
دو صورت چیزی را برای ملامت خویش پیدا خواهد کرد.
ذهن در حالت ملامت کردن خود تصور می کند ضربه ها و خشم ها را بر
اشتباه خود وارد میکند به منظور کسب اراده ای برای جبـران خطـایش ،
در حالیکه کاری جز ناآرام کردن خودش نمی کند
انتزاعی اندیشی : ذهن عادت کرده به اینکـه مـدام سـرش را در تـوبره
حافظه کند و از آن نشخوار کند ، بدون اینکه نیاز واقعی بـرای ارگانیسـم
مطرح باشد. ذهن در طول شبانه روز بطور مستمر با نوسـان در دو زمـان
ذهنی گذشته و آینده در صدد خلـق فکـر اسـت و خـود در ایـن اندیشـه
سازیهایش حضور ندارد تنها نتایج این افکار خیالیش را در شکل ملالـت ،
افسردگی و کهنگی حس می کند و همین کیفیـت اندیشـه گـری مـداوم
ذهن از فکری به فکر دیگر ، دقیق اندیشی را از ذهـن سـلب مـی کنـد و
انتزاعی اندیشی را جایگزین می کند.
ذهن علی رغم نمایشات و زیرکیهایی که از خود بروز مـی دهـد بـه شـدت
ترسیده و در داخل قالب خاص خودش حالت دفاعی به خـود گرفتـه اسـت از
این رو ترس نیز جزو کیفیت های دائمی ذهن شده اسـت. ذهـن تنهـا در قالـب
خودش احساس امنیت می کند و بیشترین انرژی اش را صـرف حفـظ همـان
قالب پوشالی می کند در حالیکه قالب ذهنی به گذشـته مربـوط مـی شـود و
کهنه است بنابراین هر آنچه که از آن قالب تراوش کند رنگ و بوی کهنگـی را
خواهد داشت. همین زرنگیها و فریب کاریهای ذهن دامی شده بـرای خـودش
که دوری جستن از مکر و نیرنگ و زرنگی سرآغاز درمان بیماری ذهن است.
